Kolposkopia/Laparoskopia/USG
Kolposkopia (od greckiego kolpos = pochwa i skopia = obraz) jest metodą umożliwiającą dokładne, nieinwazyjne i bezbolesne badanie dolnego odcinka narządów rozrodczych kobiety tzn. krocza, sromu, pochwy, części pochwowej szyjki macicy wraz z ujściem zewnętrznym kanału szyjki. Kolposkopia wykonywana jest przy pomocy kolposkopu- jest to dwuokularowy mikroskop, przy użyciu którego można uzyskać "trójwymiarowy obraz", w powiększeniu od 4 do 50 razy. Kolposkopia pozwala w ciągu kilku minut na wykrycie trwających infekcji, zmian typu nadżerka oraz przedklinicznych postaci raka szyjki macicy.
W badaniu ocenia się:
- strukturę przestrzenną nabłonka,
- barwę nabłonka,
- układ i przejrzystość nabłonka,
- rysunek naczyń krwionośnych.
Na podstawie oceny została opracowana kolposkopowa klasyfikacja zmian szyjki macicy:
Stwierdzenie obecności zmian z 2 i 3 Grupy jest wskazaniem do pobrania wycinków „celowanych” lub pobrania wymazów cytologicznych z kanału szyjki macicy, w celu określenia nieprawidłowości.
PRZYGOTOWANIE DO BADANIA
Przed badaniem nie jest wymagane specjalne przygotowanie, należy tylko pamiętać, aby na 2-3 dni przed:
- nie współżyć seksualnie,
- nie dokonywać irygacji pochwy,
- nie poddawać się badaniu ginekologicznemu,
- nie stosować żadnych preparatów dopochwowych.
Badania nie jest wykonywane się podczas krwawienia miesiączkowego.
OPIS BADANIA
Badanie jest bezbolesne i nie wymaga żadnego znieczulenia. Nie ma ograniczeń wiekowych do wykonania kolposkopii, z uwagi na konieczność założenia wziernika pochwowego wykonuje się ją u kobiet, które rozpoczęły współżycie.
Przed badaniem będziesz musiała udzielić lekarzowi kilku informacji dotyczących:
- przebytych chorób narządu rodnego, liczbie porodów, dacie ostatniej miesiączki,
- współżycia seksualnego, irygacji pochwy lub badań ginekologiczne, które miały miejsce przed kilkoma dniami,
- występowania uczulenie na związki jodu,
- skłonność do krwawień (skaza krwotoczna).
Jeśli w czasie trwania badania pojawią się jakiekolwiek dolegliwość np. ból, koniecznie poinformuj o tym lekarza.
Kolposkopię wykonuje się przy ułożeniu grzbietowym na fotelu ginekologicznym. Pacjentce zakłada się dopochwowo wziernik samotrzymający, co pozwala uwidocznić część pochwową szyjki macicy. Następnie do pochwy wprowadza się specjalny wziernik (tubus z układem optycznym) i przystępuje do oglądania.
I Etap badania
Polega na oglądaniu i ocenie sromu, pochwy, szyjki.
Ocenia się kolor i przejrzystość, zawartość banieczek powietrza, krwi, gęstość i układ nalotów na powierzchni nabłonków.
II Etap badania
Polega na ocenie kolorytu i budowy powierzchni nabłonkowej jak i warstwy podnabłonkowej. W tym celu usuwa się treść pochwy przez przemycie roztworem soli fizjologicznej /NaCl/. Ocena ta jest niezbędna do diagnostyki po zastosowaniu prób kontrastujących w dalszych etapach badania.
Obraz szyjki macicy po przemyciu roztworem soli fizjologicznej.
III Etap badania
Próba z 3 % wodnym roztworem kwasu octowego, którym przemywa się oglądaną powierzchnię. Próba ta pozwala na różnicowanie prawidłowych nabłonków szyjki macicy, wstępne rozpoznawanie nienowotworowych, „łagodnych” procesów rozrostowych tkanki oraz rozpoznawanie zmian przedrakowych i wczesnego raka szyjki macicy.
Widoczny obraz jest zabielany pod wpływem kwasu octowego. Zbielenie występuje na krótko i na płytkiej powierzchni w przypadku prawidłowego nabłonka. Intensywność zjawiska wzrasta przy zakażeniu wirusem brodawczaka HPV, a szczególnie intensywnie występuje w nabłonku rakowym.
Szyjka macicy wybarwiona w próbie octowej.
Zamiast próby z kwasem octowym bywa stosowany bardziej fizjologiczny test z 5 % wodnym roztworem kwasu mlekowego. Efekty testu są podobne jak w próbie octowej.
IV Etap badania
Ostatni etap to wykonanie tzw. próby jodowej, czyli przemycie ocenianej powierzchni roztworem jodu w jodku potasu. Obecny w prawidłowym nabłonku glikogen (cukier złożony, który rozkładają bakterie kwasu mlekowego) pod wpływem jodu ciemnieje. Tkanki rakowe są pozbawione glikogenu wskutek nadmiernego zużycia cukrów z powodu intensywnych podziałów komórek nie będą więc ulegać zabarwieniu.
Szyjka macicy wybarwiona w próbie jodowej.
DODATKOWE INFORMACJE
1. Pamiętaj, że kolposkopia umożliwia różnicowanie infekcji, takich jak:
- BV czyli bakteryjna waginoza,
- drożdżakowe zapalenie pochwy (grzybica),
- rzęsistkowica,
- zakażenie wirusem HPV.
2. Długotrwałe i nieleczone infekcje wirusowe, bakteryjne i grzybicze prowadzą do przewlekłych stanów zapalnych dróg rodnych, a ich niebezpiecznym następstwem może być tzw. nadżerka.
3. Na wygląd i stan szyjki macicy wpływają przebyte:
- porody,
- poronienia i związane z tym uszkodzenia mechaniczne szyjki macicy,
- antykoncepcja hormonalna,
- ryzykowne zachowania seksualne (np. częste zmiany partnerów wiążą się z większym ryzykiem zakażenia wirusem HPV, opryszczką narządów płciowych, rzęsistkowicą czy chlamydiozą).
4. Częściej nieprawidłowe obrazy dotyczące nabłonka szyjki macicy obserwuje się u kobiet stosujących:
- tampony higieniczne,
- spermicydy,
- kapturki naszyjkowe lub
- krążki pochwowe.
We wszystkich sytuacjach mogących zaburzyć równowagę mikrobiologiczną układu moczowo-płciowego warto jest stosować probiotyki ginekologicznych, np. Lactovaginal.
5. Badanie kolposkopowe może być powtarzane wielokrotnie.
6. Wykonywane jest u pacjentek w każdym wieku, także u kobiet ciężarnych.
Laparoskopia
Laparoskopia ginekologiczna jest operacją chirurgiczną przeprowadzaną w znieczuleniu ogólnym. Pozwala na zbadanie narządów jamy brzusznej za pomocą laparoskopu (tuby zaopatrzonej w system optyczny). W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości pozwala na dokonanie zabiegu. Laparoskopia pozwala na zdiagnozowania wielu chorób wewnętrznych, których rozpoznanie jest zwykle bardzo trudne. Obecnie jest to podstawowa technika diagnostyczno-zabiegowa w ginekologii wykorzystywana do:
- oceny budowy, stanu i położenia narządów wewnętrznych, zwłaszcza miednicy mniejszej,
- rozpoznania nieprawidłowości w narządach płciowych, takie jak: zrosty, torbiele, mięśniaki, guzki,
- sprawdzenia drożność jajowodów,
- jest metodą leczenia niepłodności,
- stosowana jest do potwierdzenia endometriozy,
- pozwala zdiagnozować ciążę pozamaciczną.
PRZYGOTOWANIE DO BADANIA
Przed przystąpieniem do laparoskopii musisz odpowiednio się przygotować, niezbędne jest:
- wykonanie badania laboratoryjnego: morfologia krwi, stężenie białka w surowicy, poziom elektrolitów, wskaźniki krzepnięcia krwi, próby wątrobowe i EKG.
Ponadto na kilka godzin przed laparoskopią podaje się ok. 1000 ml płynów krwiozastępczych. W odróżnieniu od innych operacji ginekologicznych laparoskopia musi być przeprowadzana w znieczuleniu ogólnym.
PRZEBIEG BADANIA
1.Pierwszym etapem badania jest znieczulenie przeprowadzane przez anestezjologa. Następnie do szyjki macicy przez pochwę wprowadzany jest specjalny aparat, który w czasie laparoskopii podaje do jamy macicy płyn o niebieskim zabarwieniu. Pozwala to sprawdzić drożność jajowodów oraz daje „kontrast” ułatwiający obserwacje narządów.
2. W dalszej kolejności wykonywane jest niewielkie (ok. 5 mm) nacięcie w pępku, przez które wprowadza się grubą igłę połączoną z aparatem. Po wprowadzeniu igły aparat zaczyna wpompowywać do jamy brzusznej dwutlenek węgla. Gaz ma zadanie unieść powłoki i rozepchnąć jelita co ułatwia obserwację.
3.Gdy ciśnienie w jamie brzusznej osiągnie odpowiednią wartość, igłę wyjmuje się i na jej miejsce wkłuwa laparoskop. Jest to sztywna metalowa tuleja, wewnątrz której znajdują się: układ optyczny, umożliwiający oglądanie narządów jamy brzusznej w powiększeniu, źródło światła oraz przewód, przez który w czasie zabiegu jest uzupełniany gaz.
Laparoskop wprowadzony do jamy brzusznej umożliwia jedynie obejrzenie organów wewnętrznych. Do wykonania zabiegu potrzebne są dwa dodatkowe narzędzia. Mniej więcej 5 cm powyżej spojenia łonowego, w odległości około 20 cm od siebie, wykonuje się dwa niewielkie nacięcia, przez które wprowadzane są ostro zakończone rurki nazywane troakarami. Powstałą osłona pozwala na wprowadzanie do jamy brzusznej dowolnych narzędzi przypominających zminiaturyzowane narzędzia. Pozwala to na dowolne usuwanie i zszywanie tkanek.
4.Po zakończeniu zabiegu z jamy brzusznej wyjmuje się narzędzia, a niewielkie nacięcia na skórze zaszywa się szwami pojedynczymi. Nie szyje się głębszych tkanek przebitych przez laparoskop, gdyż otwór w nich jest na tyle mały, że zasklepia się sam.
CEL BADANIA
W ginekologii laparoskopię stosuje się:
- w diagnostyce i leczeniu endometriozy oraz
-niepłodności.
DODATKOWE INFORMACJE
1.Laparoskopia może powodować powikłania i niedogodności. Wynika to z ograniczenia pola widzenia oraz mniejszej precyzji cięć oraz szyć w porównaniu ze standardowymi metodami operacyjnymi.
2.Metodą laparoskopową można usuwać jedynie małe guzy, torbiele i mięśniaki, dlatego zdarza się, że po wprowadzeniu laparoskopu stwierdza się o wiele większą zmianę, niż sądziliśmy pierwotnie, lub zrosty tak liczne, że uniemożliwiają jakiekolwiek działanie. Podejmuje się wtedy klasyczną operację chirurgiczną.
3.Laparoskopia jest dużo mniej inwazyjną metodą zabiegową niż klasyczna operacji dzięki czemu nie pozostawia tak widocznych śladów po operacyjnych.
4. Po zabiegu możesz wrócić do domu już następnego dnia
5. Dolegliwości po zabiegu są znikome
6. Nie ma ograniczenia co do częstości przeprowadzania laparoskopii i czasu, który musi upłynąć między jednym i drugim zabiegiem.
7.Wyniki laparoskopii znane są tuż po zabiegu, kiedy to lekarz może określić stan zaawansowania choroby i zakres wykonanego zabiegu.
8. Laparoskopię wykonuje większość szpitalnych oddziałów ginekologicznych w Polsce.
